چرا که او، نه در زمین و شهر و نه در دیاران بود.

 آسمان را بدرودی کردم و مهتاب را

 چرا که او، نه عطر ستاره نه آواز آسمان بود.

 نه از جمع آدمیان نه از خیل فرشته گان بود،

 که اینان هیمه ی دوزخ اند

 و آن یکان

 در کاری بی اراده

 به زمزمه ئی خواب آلوده

 خدای را

 تسبیح

 می گویند.

 سرخوش و شادمانه فریاد برداشتم:

 "-ای شعرهای من، سروده و ناسروده!

 سلطنت شما را تردیدی نیست

 اگر او به تنهایی

 خواننده ی شما باد!

 چرا که او بی نیازی ی من است از بازارگان و از همه ی خلق

 نیز از آن کسان که شعر مرا می خوانند

 تنها بدین انگیزه که مرا به کندفهمی ی خویش سرزنشی کنند!-

 چنین است و این همه را، هم در نخستین نظر باز دانسته ام."