به نام خدایی که اشک را آفرید تا سرزمین غم آتش نگیرد

دیوار کاهگلی قلبم با یک نگاه ویران شد و فرو ریخت .

توآمدی و با دستان جادویی ات روی این دیوار ویران شده کلمه عشق را با سخاوت نوشتی و دوباره

معجزه شد . سیمای مهرت در لابه لای ترک های قلبم جایی برای ماندگاری پیدا کرد و تو وارد پس

کوچه های شهر غریب تنهایی های قلبم شدی و به آن جلوه بخشیدی . از من مخواه تو را با خاطره

های وصف نشدنی از یادگار عشق غریبانه فراموش کنم . از من مخواه بی تو باشم زیرا آنوقت نفس

هایم به شماره می افتد و زمانی می رسد که خاموش و ویران شوم و دردناک غروب می کنم 

                                                                                 پس از من مخواه ...